سبک اسمی در مقابل سبک فعلی

سبک اسمی (Nominalstil) یک جمله‌ی آلمانی را چنان بازآرایی می‌کند که فعلی که در حالت عادی در یک جمله‌واره‌ی پیرو (فرعی) می‌نشست، به اسمی برگرفته از خودِ آن فعل تبدیل می‌شود و به این ترتیب کل جمله‌واره‌ی پیرو در یک گروه اسمیِ واحد که با یک حرف اضافه آغاز می‌شود، فرومی‌پاشد. به‌جای Wenn man die Regeln nicht beachtet, gibt es Probleme («اگر قواعد رعایت نشوند، مشکلاتی پیش می‌آید») می‌توانید بگویید Bei Nichtbeachtung der Regeln gibt es Probleme — جمله‌واره‌ی پیرو ناپدید می‌شود و جای آن را یک اسم می‌گیرد، Nichtbeachtung.

این سبک ستون فقرات آلمانیِ رسمی، روزنامه‌نگارانه، علمی و حقوقی است. با حذف نهادِ غیرشخصیِ man و انتقال کانون توجه به خودِ کنش — که به‌مثابه‌ی رویدادی انتزاعی در نظر گرفته می‌شود، نه کاری که کسی انجام می‌دهد — به جمله ایجاز و عینیت می‌بخشد. بسیاری از زبان‌ها همین حالا هم کنش‌ها را به همین شیوه به «چیز» تبدیل می‌کنند، یعنی به‌جای یک فعل صرف‌شده از یک اسمِ فعلی استفاده می‌کنند؛ بنابراین ایده‌ی زیربنایی باید آشنا به نظر برسد — آنچه تازگی دارد، مجموعه‌ی دقیق قواعد ساخت‌واژیِ (صرفیِ) آلمانی برای ساختن آن اسم است.

تبدیل از سه الگوی اصلی پیروی می‌کند. نخست، مصدرِ ساده فقط با بزرگ‌نوشتنِ حرف اولش و افزودن حرف تعریف das به اسمی خنثی (neutrum) تبدیل می‌شود، بی‌آنکه شکل فعل تغییری کند: lesen به das Lesen («خواندن») تبدیل می‌شود. دوم، می‌توان با افزودن پسوند -ung به بُن فعل — پرکارترین پسوند در زبان آلمانی — یک اسم مؤنث ساخت، پس prüfen به die Prüfung تبدیل می‌شود. سوم، اسمِ فاعل با پسوند -er برای کننده‌ی مذکر (der Lehrer) یا -erin برای کننده‌ی مؤنث (die Lehrerin) ساخته می‌شود. مشتی پسوندِ کم‌قاعده‌تر نیز وجود دارند، مانند -nis (Verständnis)، -tum و -heit، که صرفاً باید مورد به مورد آموخته شوند.

پس از ساخته‌شدن، اسم با یک حرف اضافه که رابطه‌ی زمانی یا علّی را نشان می‌دهد، دوباره به جمله‌واره‌ی اصلی پیوند می‌خورد: bei، nach، vor، durch و wegen رایج‌ترین‌ها هستند و هر یک حالتی (Kasus) معیّن را می‌طلبد — معمولاً Dativ با bei/nach/vor، و Genitiv یا Dativ با wegen/durch.

رایج‌ترین اشتباه این است که ساختار کاملِ جمله‌واره‌ی پیرو — حرف ربط به‌علاوه‌ی فعلِ صرف‌شده — حفظ شود و صرفاً یک اسم به آن چسبانده شود، به‌جای آنکه فعلِ صرف‌شده کاملاً حذف و کل جمله‌واره با یک اسم که همان کار را می‌کند جایگزین شود؛ این کار جمله‌ای دوگانه و غیرطبیعی پدید می‌آورد. اشتباه پرتکرار دوم فراموش‌کردن جنسِ اسمِ مشتق‌شده است، زیرا اسمی که با -ung ساخته می‌شود لزوماً هم‌جنسِ اسمی که از das + مصدر ساخته شده نیست.