وقتی میخواهید در آلمانی توصیه یا دستوری مستقیم بدهید — به دوستی بگویید «آب بنوش!» یا پزشکی به بیمار بگوید «داروی خود را بخور!» — به شکلی ویژه به نام Imperativ، یعنی شکل امری، نیاز دارید. این شکل بسته به اینکه با چه کسی صحبت میکنید تغییر میکند: یک دوست صمیمی (du)، یا کسی که خوب نمیشناسیدش یا میخواهید محترمانه خطابش کنید (Sie).
با du، قاعدهٔ اصلی ساده است: ریشهٔ فعل را بدون -en از مصدر بگیرید و آن را بهتنهایی و بدون هیچ پایانهای در ابتدای جمله بگذارید: gehen به Geh! تبدیل میشود، trinken به Trink!. اما مراقب باشید — افعالی که مصوتشان را در شکل du در زمان حال تغییر میدهند، مانند essen (du isst) یا sprechen (du sprichst)، همان تغییر مصوت را در شکل امری نیز حفظ میکنند: Iss!، نه Esse!، و Sprich!، نه Spreche!. این یک جزئیات کوچک اما مهم است که ارزش دارد با دقت حفظ شود.
با Sie بسیار آسانتر است: فعل دقیقاً مانند زمان حال به شکل کاملش میماند و شما بهسادگی Sie را درست پس از آن میافزایید: Gehen Sie! Trinken Sie! Nehmen Sie die Tabletten!
در کنار امرِ مستقیم، آلمانی دو راه ملایمتر برای دادن توصیه دارد که پیوسته پیش میآیند: sollten («باید/بهتر است»)، برای پیشنهادهای نرم و غیرالزامآور، مانند Du solltest mehr Wasser trinken («بهتر است آب بیشتری بنوشی»)، و müssen («باید/ناگزیر»)، برای ضرورتِ واقعی، مانند Sie müssen zum Arzt gehen («شما باید به پزشک بروید»). به تفاوت لحن توجه کنید: sollten مانند توصیهٔ یک دوست احساس میشود، در حالی که müssen مانند یک هشدار پزشکیِ جدی احساس میشود که جایی برای تردید باقی نمیگذارد.
در بسیاری از زبانها شکل امری بسته به جنسیت و شمارِ مخاطب تغییر میکند. آلمانی در اینجا سادهتر است — در شکل امری اصلاً میان مذکر و مؤنث تمایزی قائل نمیشود، تنها میان du برای یک نفر بهصورت غیررسمی، Sie برای خطاب رسمی (مفرد یا جمع)، و ihr برای گروهی که غیررسمی خطاب میشود.
یک اشتباه رایج، فراموش کردن تغییر مصوت در افعالی مانند essen، sprechen یا nehmen هنگام ساختن شکل امریِ du است، که Nehme die Tabletten! را بهجای شکل درست Nimm die Tabletten! پدید میآورد.