Bir eylemin ardındaki amacı ya da hedefi açıklamak istediğimizde — "neden?" sorusunu yanıtlayarak — amaç cümleleri (Finalsätze) kullanırız. Almancanın bu iş için iki aracı vardır ve aralarında seçim yapmak keyfî değildir: basit, belirleyici tek bir kurala dayanır.
Birinci araç, um...zu, yalnızca ana eylemi gerçekleştiren kişi ile hedefe ulaşan kişi aynı olduğunda kullanılır. Bu durumda özneyi tekrarlamaz ya da ikinci bir fiili çekmezsiniz — bunun yerine cümlenin sonunda zu'dan sonra bir mastar kullanırsınız: Ich lerne Deutsch, um in Deutschland zu arbeiten (aynı kişi, ich, hem öğrenir hem çalışır). Dikkat edin, zu doğrudan fiilin önünde gelir ve zu + fiil en sonda birlikte durur.
İkinci araç, damit, hedefin öznesi ana cümlenin öznesinden farklı bir kişi olduğunda kullanılır. Burada kendi öznesi ve çekimli bir fiili olan tam bir yan cümleye ihtiyaç duyarsınız; bu fiil de — yan cümlelerde her zaman olduğu gibi — sona kayar: Ich spreche langsam, damit du mich verstehst (konuşan benim, ama anlayan sensin — iki farklı özne: ich ve du).
Temel ayrım basittir: um...zu'nun ne öznesi ne de çekimli fiili vardır, yalnızca zu + mastar. damit'in ise tıpkı weil ya da dass ile kurulan herhangi bir yan cümle gibi tam bir öznesi ve tamamen çekimli bir fiili vardır. Bu, birçok dilin eyleyenin kim olduğuna bakılmaksızın tek, sabit bir ifadeyle karşıladığı "in order to" fikrine benzer — Almanca ise bunun yerine, hedefin kime ait olduğuna göre yapısal olarak farklı bir cümleyi zorunlu kılar.
En yaygın hata, özne aynı kaldığında bile damit kullanmaktır; bu da damit ich Deutsch zu lernen gibi hatalı cümleler üretir — ki bu çifte bir hatadır, çünkü damit zu almaz, yalnızca tam çekimli bir fiil alır. Akılda tutulacak kural: her zaman kendinize hedefe kim ulaşıyor? diye sorun. Eğer ana cümleyle aynı kişiyse, um...zu kullanın. Eğer başka biriyse, kendi öznesi ve çekimli fiiliyle damit kullanın.