شمار زیادی از افعال آلمانی نمیتوانند تنها با یک مفعولِ مستقیم بیایند؛ آنها به یک حرف اضافهی معیّن نیاز دارند که برای همیشه به آنها میچسبد و یک واحدِ واژگانیِ واحد را تشکیل میدهد، جایی که فعل و حرف اضافه نه از هم جدا میشوند و نه با یک هممعنیِ نزدیک عوض میشوند. این الگو Verben mit Präpositionen (افعال با حروف اضافهی ثابت) نامیده میشود، و عنصری که آنها معرفی میکنند از نظر دستوری Präpositionalobjekt خوانده میشود — یعنی مفعولِ حرفاضافهای که معنای فعل را کامل میکند.
نکتهی کلیدی این است که انتخابِ حرف اضافه منطقی یا از روی معنای کلیِ فعل قابلپیشبینی نیست؛ بلکه ویژگیِ دلبخواهیِ هر فعل است که باید همراه با خودِ فعل حفظ شود. warten (منتظر ماندن) با auf میآید، در حالی که denken (فکر کردن) با an میآید، هرچند این دو فعل از نظر مفهومی به هم نزدیکاند. کار پیچیدهتر هم میشود، چون حرف اضافه یک حالت (Kasus) معیّن را نیز تثبیت میکند، مانند warten auf بهعلاوهی Akkusativ یا teilnehmen an بهعلاوهی Dativ. این تعیینِ حالت هیچ ربطی به منطقِ معمولِ دوسویهی حروف اضافهی مکان-حرکتی (Wechselpräpositionen) — یعنی مکانِ ساکن در برابر حرکت — ندارد؛ بلکه صرفاً بیتوجه به بافت به فعل قفل شده است.
وقتی مفعولِ حرفاضافهای یک شخص است، ضمایرِ معمولی پس از حرف اضافه میآیند، مانند warten auf ihn. وقتی یک چیز، یک ایده، یا یک جملهوارهی کامل باشد، آلمانی از گفتنِ auf es پرهیز میکند و بهجای آن از یک da-ترکیب استفاده میکند: darauf، daran، darüber و مانند اینها. همین منطق برای پرسشها دربارهی مفعولهای غیرانسانی نیز به کار میرود، با استفاده از wo-ترکیبها مانند Woran denkst du?
زبانآموزان اغلب فرض میکنند که ترجمهی تحتاللفظیِ فعل از زبان خودشان برای حدسِ حرف اضافهی درست کافی است، چون بسیاری از زبانها نیز برخی افعال را با حروف اضافهی ثابت جفت میکنند. اما این همپوشانی تصادفی است نه نظاممند، و تکیه بر آن اشتباهاتِ تکرارشوندهای مانند denken über بهجای denken an پدید میآورد. تکرایجترین اشتباه فراموشکردنِ استفاده از da-/wo- برای چیزهاست و صرفاً بهجای آن بهکاربردنِ ضمیرِ es پس از حرف اضافه — ساختاری که آلمانیِ استاندارد نمیپذیرد.