Çdo fjali gjermane ka nevojë për një kryefjalë të shkruar qartë, edhe kur nuk ka një ‘vepruesi’ të vërtetë në kuptim — dhe pikërisht kjo është situata kur flitet për motin. Në disa gjuhë mund të thuash ekuivalentin e ‘po bie shi’ ose ‘është ftohtë’ pa asnjë kryefjalë, sepse vetëm mbaresa e foljes mbart informacion të mjaftueshëm për të formuar një fjali të plotë. Gjermanishtja nuk lejon kurrë një fjali pa kryefjalë të shkruar, prandaj përdor një përemër të veçantë zëvendësues të njohur si kryefjala boshe ose ‘es i motit’: es.
Ky es nuk i referohet asgjëje reale në botë — nuk është ‘ai’ ose ‘ajo’ në kuptimin e zakonshëm. Ai ekziston thjesht për të mbushur vendin e kryefjalës dhe për ta mbajtur fjalinë gramatikisht të saktë. Do ta gjesh në shprehje si Es regnet (‘po bie shi’), Es schneit (‘po bie borë’), Es ist kalt (‘është ftohtë’), Es ist 20 Grad (‘janë 20 gradë’).
Në praktikë ka dy modele: një folje e vetme pas es, si regnet, schneit ose donnert, dhe es ist e ndjekur nga një mbiemër, si kalt, warm, sonnig ose bewölkt. Në të dyja rastet es qëndron në vend — zakonisht në fillim të fjalisë, ose menjëherë pas foljes nëse fjalia hapet me një fjalë kohe si heute.
Kur flitet për stinët, gjermanishtja përdor parafjalën im, shkurtim i in dem, para emrit të stinës: im Sommer (‘në verë’), im Winter (‘në dimër’). Emrat e stinëve në gjermanisht janë gjithmonë të gjinisë mashkullore — der Sommer, der Winter — prandaj marrin im dhe jo in der ose in das.
Gabimi më i zakonshëm është heqja e es fare, sepse instinkti i nxënësit — i formuar nga një gjuhë që lejon fjali pa kryefjalë — është ta trajtojë foljen të vetme si të mjaftueshme, duke shkruar Regnet heute në vend të Es regnet heute. Kjo prodhon një fjali që i tingëllon e thyer ose ngatërruese një veshi gjerman, sepse, ndryshe nga disa gjuhë, vetë forma e foljes gjermane nuk mbart në mënyrë të nënkuptuar informacion se kush ose çfarë është kryefjala.