Konjunktiv I është një trajtë e veçantë e foljes që në shumë gjuhë nuk ka barasvlerës të drejtpërdrejtë; funksioni i tij bazë është të përcjellë fjalët e dikujt tjetër pa e marrë folësi përgjegjësinë për vërtetësinë e tyre. Një fjali e zakonshme përcjellëse si "ministri tha se nuk ka kohë" jo gjithmonë e dallon nëse po i përcjell në mënyrë neutrale fjalët e dikujt apo po i mbështet ato personalisht. Gjermanishtja formale — sidomos gazetaria, raportet dhe lajmet — e zgjidh këtë dykuptimësi përmes një trajteje të veçantë të foljes, të ndarë nga dëftorja: Er sagt, er habe keine Zeit në vend të er hat. Lexuesi e kupton menjëherë se kjo është ligjëratë e zhdrejtë, e cituar e jo e vërtetuar ose e mohuar. Kjo neutralitet është pikërisht ajo që e dallon stilin gazetaresk gjerman, dhe kjo është arsyeja pse Konjunktiv I mungon thuajse tërësisht në të folmen e përditshme, ndërsa mbizotëron në çdo buletin lajmesh dhe raport zyrtar.
Në aspektin mekanik, Konjunktiv I ndërtohet nga rrënja e foljes plus mbaresa që mbeten pothuajse të pandryshuara në gati çdo folje: -e për ich dhe er/sie/es, -est për du, -en për wir dhe sie/Sie, -et për ihr — një rregullsi që e tejkalon edhe vetë foljen sein, e cila në vend të kësaj ka trajtat e veta të veçanta: ich sei, du seist, er sei, që thjesht mësohen përmendsh. Në kohët e tjera, e tashmja ndjek modelin e mësipërm, e shkuara ndërtohet me ndihmësen habe ose sei plus paskajoren e kaluar (sie habe das gesagt), dhe e ardhmja me werde plus paskajoren (er werde kommen) — pikërisht si te dëftorja, por me vetë foljen ndihmëse në Konjunktiv I.
Këtu qëndron pika më e hollë e mësimit: sa herë që trajta e Konjunktiv I rastis të përputhet me dëftoren e zakonshme — siç ndodh shpesh me ich, wir dhe sie/Sie (sie sagen mbetet sie sagen në të dyja) — trajta bëhet e padobishme sepse nuk shënon më asnjë dallim, kështu që folësit kalojnë te Konjunktiv II, ose në trajtën e thjeshtë aty ku ekziston (sagten), ose përmes würde + paskajores (sie würden sagen). Ky zëvendësim është i detyrueshëm sa herë që trajtat përputhen, dhe kjo është pikërisht arsyeja pse trajtat e ich- dhe wir- shpesh dalin si Konjunktiv II (hätte në vend të habe) e jo si Konjunktiv I në përdorimin real.
Gabimi më i shpeshtë është të bashkosh dass me Konjunktiv I njëkohësisht, duke prodhuar Er sagt, dass er habe keine Zeit, kur rregulli standard kërkon që dass të hiqet krejtësisht kur përdoret Konjunktiv I, duke ruajtur rendin e zakonshëm të fjalisë kryesore (folja në pozicionin e dytë): Er sagt, er habe keine Zeit. Për ta mbajtur dass, fjalia duhet të kthehet në rendin e fjalisë së varur me foljen të shtyrë në fund: Er sagt, dass er keine Zeit habe.