Kur do të thuash ka një supermarket në lagje ose ka dy dhoma në banesë, gjermanishtja përdor shprehjen e ngulitur es gibt. Duket e thjeshtë, por fsheh një rregull të rreptë që duhet ta mësosh që në ditën e parë: çfarëdo që vjen pas es gibt është gjithmonë në rasën kallëzore, sido që të jetë kuptimi i fjalisë. Ky është një rregull i ngulitur pa përjashtime: Es gibt einen Supermarkt, jo ein Supermarkt, dhe Es gibt keine Apotheke ndjek të njëjtën logjikë në trajtën mohore.
Pika e dytë kryesore në këtë mësim është dallimi mes dy llojeve të pyetjeve për vendndodhjen. Wo (ku) pyet për diçka që rri në vend, pa lëvizje, dhe merr rasën dhanore. Wohin (për ku) pyet për lëvizje dhe drejtim, dhe merr rasën kallëzore. Ky mësim përqendrohet te Wo dhe te qëndrimi në vend — te parafjalë si in, auf, unter, neben, an, zwischen, hinter dhe vor kur përshkruajnë ku ndodhet diçka.
Në shumë gjuhë, një parafjalë si in, on ose under nuk e ndryshon fare formën e fjalës që vjen pas saj. Gjermanishtja funksionon ndryshe: një parafjalë vendi e detyron rasën dhanore te nyja shquese para emrit, kështu që der bëhet dem, die bëhet der, das bëhet dem, dhe shumësi die bëhet den (me një -n shtesë te vetë emri kur është e mundur). Ky ndryshim ndodh vetëm te nyja — emri zakonisht mbetet i njëjtë — dhe të mësohesh ta presësh këtë ndryshim është sfida e vërtetë këtu.
Për ta bërë jetën më të lehtë, gjermanishtja shpesh e bashkon parafjalën dhe nyjën në një fjalë të shkurtuar: in dem bëhet im, an dem bëhet am, in das bëhet ins, an das bëhet ans. Këto bashkime janë aq të zakonshme në të folurën e përditshme, saqë forma e plotë in dem mund të tingëllojë gati tepër zyrtare.
Një gabim shumë i shpeshtë është të mbash nyjën e thjeshtë emërore der/die/das pas një parafjale në vend që të kalosh te rasa dhanore — sidomos me emrat mashkullorë, duke thënë auf der Tisch në vend të auf dem Tisch. Mbaj mend: pas një parafjale që përshkruan një vendndodhje të qëndrueshme, der kthehet në heshtje në dem.