Kur flet për familjen tënde, ke gjithnjë nevojë të thuash babai im, nëna ime, vëllai im, motra jote. Pikërisht këtë bëjnë përemrat pronorë në gjermanisht: mein, dein, sein, ihr, unser, euer. Por ata funksionojnë në një mënyrë thelbësisht të ndryshme nga shumë gjuhë të tjera, kështu që le ta ndërtojmë idenë hap pas hapi.
Në disa gjuhë, përkatësia tregohet duke i shtuar një mbaresë drejtpërdrejt vetë emrit, kështu që pronari dhe emri bashkohen në një fjalë të vetme. Gjermanishtja nuk e bën kurrë këtë. Përemri pronor është gjithmonë një fjalë e veçantë e vendosur para emrit, si te mein Vater (babai im, fjalë për fjalë "babai im" si dy fjalë). Mbaje mirë parasysh këtë rregull të parë: në gjermanisht janë gjithmonë dy fjalë të veçanta.
Pika e dytë, më e ndërlikuar, është se një përemër pronor gjerman ka në të vërtetë dy pjesë. Pjesa e parë është rrënja, dhe ajo varet nga kush është pronari: unë jep mein, ti jep dein, ai jep sein, ajo jep ihr, ne jep unser, ju jep euer. Pjesa e dytë është mbaresa, dhe kjo është pjesa që i ngatërron nxënësit, sepse mbaresa ndryshon sipas gjinisë dhe rasës së sendit që zotërohet — emrit që vjen pas — dhe jo sipas pronarit.
Për shembull: mein Vater nuk ka fare mbaresë, sepse Vater është mashkullore. Por meine Mutter shton -e, sepse Mutter është femërore. Vër re se vetë mein nuk ndryshoi sepse folësi është ende "unë" — ajo që ndryshoi është gjinia e sendit që zotërohet. Dhe nëse ai emër mashkullor bëhet kundrinor i drejtë (rasa kallëzore), për shembull pas një foljeje si "të duash", mbaresa ndryshon përsëri në -en: Ich liebe meinen Bruder.
Një hollësi që ia vlen ta theksosh: fjala ihr mbulon tri kuptime të ndryshme sipas kontekstit — i saj, i tyre, apo edhe i juaji (shumës, jozyrtar). Nuk ka një formë të veçantë për t'i dalluar; vetëm fjalia e plotë të tregon se cili kuptim nënkuptohet.
Një gabim shumë i shpeshtë është të harrosh krejt mbaresën dhe të thuash mein Mutter në vend të meine Mutter, sepse përemri pronor duket sikur "nuk duhet" të ndryshojë. Zgjidhja: kontrollo gjithnjë së pari gjininë e sendit që zotërohet, pastaj zgjidh mbaresën që i përshtatet asaj — kurrë gjininë e pronarit.