Kur thua "shtëpia u ndërtua" ose "letra po shkruhet", po përshkruan një ngjarje që i ndodhi diçkaje pa thënë se kush e kreu veprimin — dhe kjo është pikërisht ajo që bën diateza pësore, ose Passiv, në gjermanisht. Gjermanishtja e ndërton këtë formë shumë sistematikisht duke përdorur foljen ndihmëse werden, në vend që të mbështetet vetëm te konteksti ose zgjedhja e fjalëve për të treguar se kryefjala është marrësja e veprimit.
Passiv-in e përdorim kur kryesi i një veprimi është i panjohur, i parëndësishëm, ose kur duam të përqendrohemi te ngjarja dhe sendi i prekur prej saj në vend se te kush e bëri. Kjo është jashtëzakonisht e zakonshme në gjermanishten formale — lajme, rregullore ligjore, udhëzime dhe tabela dyqanesh a fabrikash — ndaj do ta hasësh vazhdimisht në jetën e përditshme, nga një tabelë me shkrimin "Hier wird nicht geraucht" (këtu nuk pihet duhan) deri te udhëzimet e shtypura mbi produkte.
Strukturalisht, rregulli është: folja ndihmëse werden, e zgjedhuar sipas kryefjalës dhe kohës, plus Partizip II i foljes kryesore në fund. Në Präsens: werden + Partizip II, si te "Der Brief wird geschrieben." Në Präteritum përdorim wurde në vend të werden, si te "Das Haus wurde gebaut." Në Perfekt përdorim ist/sind + Partizip II + worden — vër re se worden është një formë e veçantë vetëm për Passiv, e përdorur në vend të geworden-it të zakonshëm.
Një pikë thelbësore: shndërrimi i një fjalie nga veprore (Aktiv) në pësore (Passiv) e kthen kundrinorin e drejtë origjinal në kryefjalën e re. "Der Mann baut das Haus" bëhet "Das Haus wird gebaut" — das Haus kalon nga kundrinor në kallëzore në kryefjalë në emërore në krye të fjalisë.
Nëse prapëseprapë do të përmendësh se kush e kreu veprimin, ke dy mundësi: von + dhanore për kryesin e vërtetë të gjallë ("von dem Mann"), dhe durch + kallëzore për një mjet ose shkak jo të gjallë ("durch ein Feuer"). Ky ndarje von/durch i ngatërron nxënësit, sepse shumë gjuhë përdorin një fjalë të vetme si "nga" për të dyja.
Gabimi më i shpeshtë është të harrosh se kryesi është krejtësisht fakultativ — disa nxënës këmbëngulin ta emërtojnë gjithmonë me von, ndërkohë që në të vërtetë shumica e fjalive të vërteta Passiv nuk e përmendin fare kryesin, sepse mospërmendja e tij është pikërisht qëllimi i kësaj forme.