Imagjino se po i tregon një shoku për ditën tënde, dhe të duhet të bësh të qartë se një ngjarje ndodhi para një ngjarjeje tjetër të shkuar që sapo e përmende. Shumë gjuhë e trajtojnë këtë në mënyrë të lirshme, duke lënë fjalë si "tashmë" ose "para asaj" të mbartin kuptimin. Gjermanishtja në vend të kësaj ka një kohë të posaçme pikërisht për këtë ide: Plusquamperfekt, që shpesh quhet "e kryera e plotë e së shkuarës". Ajo përshkruan një ngjarje që ndodhi para një ngjarjeje tjetër të shkuar të përmendur në të njëjtën fjali ose në kontekstin e afërt — "e shkuara e së shkuarës".
Pse i duhet gjermanishtes një kohë e veçantë për këtë? Sepse gramatika gjermane e detyron folësin ta tregojë renditjen e ngjarjeve në mënyrë të qartë përmes vetë zgjedhjes së kohës, veçanërisht kur lidhen dy fjali me nachdem ("pasi"). Kur lidh dy fjali me nachdem, ngjarja më e hershme duhet të jetë në Plusquamperfekt, ndërsa ngjarja e mëvonshme shprehet në Präteritum (ose Perfekt nëse fjalia kryesore është në një kohë të lidhur me të tashmen).
Mekanika është e thjeshtë sapo ta njohësh Perfekt-in: merr foljen ndihmëse haben ose sein, por vendose në trajtën e saj Präteritum — hatte në vend të habe, ose war në vend të bin — pastaj shto Partizip II në fund të fjalisë, pikërisht si te Perfekt. Rregulli për të zgjedhur haben ose sein është i njëjti që tashmë e di: sein me foljet e lëvizjes si gehen dhe fahren, dhe me foljet e ndryshimit si aufwachen dhe werden; haben me gjithçka tjetër.
Një ndryshim kyç nga gjuhët më të bazuara në kontekst është që gjermanishtja nuk të lejon të mbështetesh vetëm te konteksti — vetë koha duhet të mbartë vijën kohore, dhe po ta gabosh, kronologjia e fjalisë bëhet e paqartë. Gabimi më i shpeshtë është përdorimi i Perfekt-it të zakonshëm në vend të Plusquamperfekt-it brenda një fjalie me nachdem kur fjalia kryesore është në Präteritum: të shkruash "Nachdem ich gegessen habe, ging ich schlafen" në vend të formës së saktë "Nachdem ich gegessen hatte, ging ich schlafen". Mbaj mend rregullin e artë: ngjarja më e hershme gjithmonë shkon në Plusquamperfekt, ajo e mëvonshmja në Präteritum ose Perfekt — të dyja kohët nuk mund të jenë kurrë të barabarta në të njëjtën fjali.