Në gjermanisht, presja nuk është një shenjë opsionale që pasqyron tonin e shkruesit ose ritmin e leximit, ashtu si shpesh funksionon në shumë gjuhë të tjera. Ajo është një element thjesht gramatikor i qeverisur nga një grup i rreptë e i kufizuar rregullash, dhe çdo fjali gjermane e shkruar saktë ka saktësisht një vendosje të vlefshme të presjes — nuk ka vend për gjykim personal. Ky dallim thelbësor është arsyeja pse Kommasetzung mësohet dhe testohet si temë më vete në C1: ekzaminuesit e trajtojnë vendosjen e saktë të presjes si shenjues të pjekurisë gjuhësore në të njëjtin nivel me vetë sintaksën.
Rregulli qendror që qeveris pjesën më të madhe të rasteve është se çdo fjali e varur (Nebensatz) ndahet nga fjalia kryesore (Hauptsatz) me një presje të detyrueshme, pavarësisht nëse vjen para, pas ose brenda fjalisë kryesore — si te Ich weiß, dass es schwer ist, ose Mein Onkel, der in Berlin wohnt, kommt morgen, ku fjalia përcaktore e ndërfutur mbyllet nga dy presje. Ky rregull i vetëm mbulon shumicën dërrmuese të rasteve reale, pasi çdo lidhëz nënrenditëse si dass, weil ose obwohl, apo çdo përemër lidhor, e nxit automatikisht një presje para saj.
Përtej kësaj, zbatohen disa rregulla më të ngushta por të shpeshta: në lista, njësitë ndahen me presje përveç asaj të fundit të prirë nga und ose oder, e cila nuk merr presje (Brot, Milch und Käse, jo Brot, Milch, und Käse); një presje i paraprin gjithmonë aber dhe sondern, pasi të dyja trajtohen si lidhëse e dy fjalive të pavarura edhe kur e dyta është eliptike; dhe një apozitë shpjeguese që përcakton më tej një emër paraprijës, si te Mein Vater, ein Lehrer, lebt in Casablanca, mbyllet nga presje në të dyja anët, tamam si një fjali e ndërfutur.
Rasti i vetëm që i lë shkruesit liri të vërtetë është bashkimi i dy fjalive kryesore të plota me und, ku edhe Ich gehe und du bleibst pa presje edhe Ich gehe, und du bleibst me një presje opsionale (shtuar për ritëm ose për të dalluar kryefjalë të ndryshme) janë të sakta. Në çdo rast tjetër rregulli është i detyrueshëm, jo çështje shijesh.
Gabimi më i shpeshtë mes nxënësve të avancuar, shpesh që vijnë nga sfonde ku përdorimi i presjes është shumë më i lirshëm, është harresa e presjes së dytë, mbyllëse, të një fjalie të varur ose të ndërfutur që qëndron në mes të fjalisë e jo në fund — duke shkruar Mein Onkel, der in Berlin wohnt kommt morgen me vetëm një presje, kur rregulli kërkon që fjalia e ndërfutur të mbyllet me kllapa presjesh në të dyja anët. Në provimet e shkrimit të C1, sidomos DSH dhe TestDaF, zbriten pikë konkrete për çdo presje që mungon a që tepron, gjë që e bën një kontroll të fundit të presjeve një hap të domosdoshëm para dorëzimit të çdo teksti.