Almancada gününüzden söz ederken — sabah ne yaptığınız, ne yediğiniz, nerede çalıştığınız — eylemi yapan kişiye uyacak şekilde çekimlenmiş bir şimdiki zaman fiiline ihtiyacınız vardır. Almanca fiillerin büyük çoğunluğunu oluşturan düzenli fiiller, mekanizmayı bir kez anladığınızda — başta göz korkutucu görünse de — sabit ve basit tek bir örüntüyü izler.
İşte nasıl işlediği: her fiil, temel biçiminde (mastar) machen (yapmak) gibi -en ile biter. Onu çekimlemek için -en'i düşürüp kökü elde edersiniz (mach-), ardından özneye göre değişen bir ek eklersiniz: ich mache, du machst, er/sie/es macht, wir machen, ihr macht, sie/Sie machen. Bu dört temel ek (ich için -e, du için -st, er/sie/es ve ihr için -t, wir ve sie/Sie için -en) Almanca fiillerin %95'inden fazlasında geçerlidir, dolayısıyla bir kez öğrendiğinizde karşılaştığınız hemen her yeni düzenli fiili çekimleyebilirsiniz.
İki küçük ayrıntı dikkat gerektirir. Kökü t veya d ile biten fiiller (arbeiten, çalışmak gibi), daha kolay telaffuz için du ve er eklerinden önce fazladan bir e ekler: du arbeitst değil, du arbeitest. Ve çok yaygın bir avuç fiil (genel bir kural değil, tek tek ezberlenecek istisnalar), kök ünlüsünü yalnızca du ve er biçimlerinde değiştirir: fahren, du fährst olur; essen, du isst olur; sprechen, du sprichst olur — diğer tüm kişiler ise özgün kökü değişmeden korur.
Burada dikkate değer önemli bir karşıtlık var. Bazı dillerde fiil eki tek başına öznenin kim olduğunu söyleyebilir, bu yüzden zamir çoğu zaman düşürülebilir. Almanca fiil ekleri de özneyi işaretler, ancak zamir (ich, du, er...) neredeyse her cümlede yine de belirtilmelidir — ek zaten kimin eylemde bulunduğunu gösteriyor diye onu atlayamazsınız.
Dolayısıyla çok yaygın bir yeni başlayan hatası, fiil eki bunu açıkça gösteriyor gibi göründüğü için zamiri düşürmek ve Ich arbeite viel yerine Arbeite viel demektir — ama o cümle, bağlamdan ne kadar açık görünürse görünsün, Almancada dilbilgisel olarak eksiktir.