Për të shprehur qëllimin ose synimin pas një veprimi — duke iu përgjigjur pyetjes "pse" në kuptimin "për të arritur çfarë", më shumë sesa "për shkak të çfarë" — gjermanishtja përdor dy struktura që janë gramatikisht të ndryshme, dhe zgjedhja midis tyre nuk është çështje stili, por rreptësisht e rregullt: varet nëse kryefjala e fjalisë kryesore është i njëjti person që do të arrijë synimin, apo nëse synimi ka të bëjë me dikë tjetër.
Kur kryefjala është e njëjtë në të dyja pjesët e fjalisë, gjermanishtja përdor um ... zu + paskajore, një ndërtim pa kryefjalë dhe pa folje të zgjedhuar në pjesën e tij të dytë — ai thjesht mbaron me paskajoren të prirë nga zu: Ich lerne Deutsch, um in Deutschland zu arbeiten ("Po mësoj gjermanisht që të punoj në Gjermani") — i njëjti person po mëson dhe do të punojë.
Kur kryefjala ndryshon, kërkohet një fjali e plotë e nënrenditur e prirë nga damit, e kompletuar me kryefjalën e vet dhe një folje të zgjedhuar të shtyrë në fund, si në çdo fjali të nënrenditur gjermane: Ich spreche langsam, damit du mich verstehst ("Flas ngadalë që ti të më kuptosh") — unë jam ai që flas, por të kuptuarit ndodh te ti.
Kjo ndarje e rreptë bazuar në identitetin e kryefjalës nuk ka të njëjtin ekuivalent në shumë gjuhë, ku një lidhëz e vetme ("që të", "me qëllim që") mbulon të dyja rastet, pavarësisht se kush janë kryefjalët. Gjermanishtja në vend të kësaj detyron një ndryshim të plotë të strukturës së fjalisë në varësi të kryefjalës, gjë që është pikërisht arsyeja pse ky dallim i ngatërron aq shpesh nxënësit.
Gjithashtu ndihmon të ndash synimin e një veprimi nga shkaku i tij: weil dhe denn i përgjigjen pyetjes "pse ndodhi kjo", arsyes që e nxiti, ndërsa um...zu dhe damit i përgjigjen pyetjes "drejt çfarë synon kjo", rezultatit të dëshiruar në të ardhmen. Ich lerne, weil ich muss do të thotë "Po mësoj sepse duhet" (shkak), ndërsa Ich lerne, um zu bestehen do të thotë "Po mësoj që të kaloj provimin" (synim).
Gabimi më i shpeshtë është përdorimi i um...zu edhe pse kryefjalët janë të ndryshme, gjë që prodhon një fjali jogramatikore si Ich lerne, um meine Eltern stolz zu sein — e gabuar, sepse krenaria u përket prindërve, jo nxënësit; trajta e saktë është damit meine Eltern stolz sind. Një gabim i dytë i shpeshtë është harresa e zu para paskajores në fund të një fjalie me um, ose vendosja e gabuar e foljes brenda një fjalie me damit në vend që të shtyhet në fund.