Pësorja e drejtpërdrejtë werden + Partizip II nuk është kurrë e gabuar në një nivel të avancuar, por mbështetja tepër e madhe në të e bën një tekst të duket i rënduar dhe i papërpunuar, sidomos në shkrimin akademik, në raportet formale dhe në korrespondencën e biznesit. Për këtë arsye, gjermanishtja e shkruar dhe e ngritur ka zhvilluar një grup alternativash stilistike ndaj pësores (Passiversatzformen) që përcjellin të njëjtin kuptim — mbi të gjitha "mund të bëhet" ose "duhet të bëhet" — përmes një shprehjeje më kompakte dhe elegante. Zotërimi i këtyre alternativave është një nga shenjat më të qarta të pjekurisë gjuhësore te një nxënës i gjermanishtes.
Alternativa e parë dhe më e përkulshme është sich lassen + Infinitiv, e cila i përgjigjet gjithmonë pësores + können: Das Problem lässt sich lösen fjalë për fjalë do të thotë "problemi e lejon veten të zgjidhet", d.m.th. mund të zgjidhet. E dyta, sein + zu + Infinitiv mund të mbartë secilin nga dy kuptimet sipas kontekstit — mundësi ose domosdoshmëri: Die Aufgabe ist zu lösen mund të thotë mund të zgjidhet ose duhet të zgjidhet, dhe vetëm konteksti vendos se cili. E treta, prapashtesat mbiemërore si -bar dhe -lich e kthejnë një folje drejtpërdrejt në një mbiemër që shpreh mundësi pësore: lösbar (i zgjidhshëm), essbar (i ngrënshëm), verständlich (i kuptueshëm) — më e shkurtra e këtyre alternativave dhe më e zakonshmja në shkrimin shkencor dhe teknik. E katërta, man + një folje veprore është zgjidhja më e thjeshtë dhe më bisedore, duke e kthyer fjalinë tërësisht nga pësore në veprore me një kryefjalë të përgjithshme e të papërcaktuar. Së fundmi, ekziston e ashtuquajtura Rezipientenpassiv, e formuar me bekommen/kriegen + Partizip II, e cila vë në pah marrësin në vend të kryesit: Ich bekomme das Paket geschickt do të thotë "pakoja po më dërgohet mua", dhe funksionon vetëm me folje që marrin një kundrinor të zhdrejtë (Dativobjekt) në formën e tyre veprore.
Dallimi kryesor mes këtyre alternativave është regjistri dhe përpikëria semantike: -bar dhe sich lassen zakonisht kufizohen te kuptimi i mundësisë, ndërsa sein + zu mund të mbartë edhe ndjenjën e detyrimit, dhe man është më jozyrtarja e të gjithave. Shpesh nuk ka një strukturë të vetme ekuivalente që të mbulojë tërë këtë gamë nuancash në gjuhën e vetë nxënësit, ndaj sfida e vërtetë qëndron në stërvitjen e veshit për të zgjedhur alternativën që i përshtatet regjistrit, në vend që të përkthesh fjalë për fjalë.
Një gabim i shpeshtë në nivelin e avancuar është zbatimi i -bar te foljet që nuk e pranojnë morfologjikisht, ose ngatërrimi i sich lassen (e cila kërkon gjithmonë që kryefjala të jetë pikërisht gjëja mbi të cilën kryhet veprimi, jo një kryes njeri) me sein + zu — duke prodhuar të gabuarën Er lässt sich einladen kur nxënësi në të vërtetë synon mundësinë e thjeshtë objektive: ajo fjali në fakt do të thotë se personi vetë lejon të ftohet, një kuptim krejt i ndryshëm nga mundësia neutrale që kërkonte konteksti.